دلایل بسیار زیادی واسه به وجود اومدن ناشنوایی هست که در چند مطلب قبلی به بعضی از اونا به طور مفصل اشاره کردیم. بین مریضی دیابت و ناشنوایی رابطه مستقیمی هست که این رابطه به وسیله محققان در سال ۱۸۵۷ گزارش شد. در این گزارش کم شنوایی عصبی در مریضی دیابت گزارش شده بود.

 

دست کم از نظر تئوری در اینکه دیابت ممکنه در حلزون گوش داخلی و در رشته های عصبی اون طرف حلزونی اختلالاتی رو دلیل شه قابل قبول و درکه.

سیستم عروقی حلزون در کلافهای عروقی استریاواسکولاریس و جذب الکترولیتای آندولنف به وسیله اون مثل میکروتوبولای کلیه عمل می کنه. هم مسمومیت گوشی آمینوگلیکوزیدا در این سیستم و سلولهای مویی داخلی مثل آثار سمیه که این داروها بر توبولا و پارانشیم کلیه میذاره و هم نفروپاتی دیابت رو به گونه یی میشه در حلزون قابل برابری دونست.

از طرف دیگه دیابت به دلیل ضایعات عروقی در رگ اعصاب (Vasa nervosum) و هم به دلیل نوروپاتی رشته های شنوایی ممکنه کم شنوایی اون طرف حلزونی (Retro cochleary) به وجود آورد.

پاتولوژی گوش با چشم هم به جهاتی مشابه و مشترکه. مریضی منییر بی شباهت به گلوکوم نیس ومصرف مدرهای معطلی دهنده انیدراز کربنیک مانند دیاموکس در منییر به اثر اون در گلوکوم کاربرد پیدا کرده. هر چند در گروه هایی از بیماران گرفتار به سندرم منییرآزمون تحمل گلوکز تغییر نشون نداده.

Mile که در سال ۱۹۸۳ به آزمایش آستانه شنوایی دیابتیای گرفتار به رتینوپاتی پرداخته بود و فرقی با گروه تماشاگر مشاهده نکرد ولی با آزمونای دقیق تر گفتار توجه شد که درک گفتار در گروه دیابت از گروه طبیعی تماشاگر پایین تر بوده.

Mehra در سال ۱۹۸۵ تو یه گروه از ۱۰۲ مریض گرفتار به دیابت و نوروپاتی محیطی دست کم به ۲۶ مورد کم شنوایی ملایم (Mild) خورد.

۱۷ مورد از کل گروه دچار وزوز بودن و ۱۸ نفر شکلی از سرگیجه داشتن.

Schulman وFriedman قبل از اون درسال ۱۹۷۵ یه گروه تشکیل شده از ۲۰ مریض گرفتار به نوروپاتی محیطی به وجود اومده به وسیله دیابت رو مورد آزمایش شنوایی قرار داده بودن. ۵۵ درصد این افراد کم شنوایی برابر حسی عصبی داشتن که دست کم یه فرکانس رو در بر می گرفت.

در این بررسی رابطه یی بین کم شنوایی و افزایش سن مریض نبود و هیچیک از بیماران تحت بررسی سابقه یی از مریضی قبلی گوش و کم شنوایی نداشتن. بیشترین حد افت شنوایی بین ۷۵۰ تا ۲۰۰۰ هرتز گزارش شده بود.

گروه معدودی از افراد گرفتار به کری یهویی به وسیله ویلسون و همکاران در سال ۱۹۸۲ به این مناسبت بررسی شدن که رابطه یی با دیابت در اونا جستجو شه ولی طرح غیر طبیعی در اودیوگرام به دست نیومد. Sieger و همکاران در سال ۱۹۸۳ پژوهشی در مورد تعیین شنوایی کودکان گرفتار به دیابت انجام دادن. اونا اختلاف نمایانی بین کودکان گرفتار به دیابت وابسته به انسولین و گروه تماشاگر غیر طبیعی و یا اختلاف بین کودکان دچار دیابت همراه یا بدون مشکلات عصبی و عروقی پیدا نکردن.

جواب فراخوانده ساقه مغز (Auditiry Brainstem Response=ABR) هم اختلاف آشکاری بین این گروه ها نشون نداد.

مجتبی خزائی و مریم حیدرپور از بخش شنوایی شناسی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تو یه تحقیق پیش نگر (Prospective) در ۳۰ مریض دیابتی و ۲۸ تماشاگر اودیومتری و ایمیتانس اودیومتری و ABR انجام دادن به این نتیجه رسیدن که هم ضایعه حلزونی و هم اون طرف حلزونی در بیماران دیابتی هست. ضایعه اون طرف حلزونی به دلیل نوروپاتی محیطی زوج هشتمه.

در گروه بیماران دیابتی در مقایسه با گروه تماشاگر که شنوایی زیادی در فرکانس بالای ۴۰۸ کیلوهرتز داشتن در ۳۴ درصد از ABR اونا افزایش زمان نهفته موج III و V دیده میشه.

منبع : hidoctor.ir