:
رابطه خوب دکتر و پرستار به عنوان یه شاخص اساسی در بیمارستانای پرجاذبه شناخته می شه. در این بیمارستانا بیماران یافته های بهتری رو در طول روند درمانی کسب کرده، ومیزان مرگ و میر اونا کم میشه.

 

رابطه، جریان پویاییه که در اون رد و بدل کردن اطلاعات صورت میگیره و میشه اونو جریانی چند طرفه دونست که طی اون دو یا چند نفر به رد و بدل کردن افکار، عقاید، احساسات و حقایق می پردازن و از راه به کاربردن پیامایی که معنیش واسه کلیه اونا یه جوره به انجام این تلاش می کنن. وقتی که رابطه رو تلاش آگاهانه فرستنده پیام واسه سهیم ساختن گیرنده در اطلاعات، عقاید و طرز فکرهایش میدونیم، موضوع تفاهم و هماهنگی فرستنده و گیرنده اهمیت اصلی و اساسی خود رو به دست می آورد وهرگونه انتقال پیام بین فرستنده از یه طرف و گیرنده از طرف دیگه رابطه حساب می شه.

 

 

رابطه بین دکتر و پرستار شامل تعامل دوطرفه بین دکتر و پرستار در کار مراقبت از مریض واسه رسیدن به یه هدف مشترک درمانی یعنی ارتقای وضعیت بیماره. این رابطه باید براساس رابطه باز، صداقت و احترام دوطرفه و براساس اختیارات و تواناییا و مسوولیتای دو طرف واسه کمک به تصمیم گیریای مشترک، حل مسأله وحل اختلافات، با در نظر گرفتن منابع، امکانات و لوازم موجود و در جهت رفع مشکل مریض برقرار شه. بسیار روشنه که تعامل و مشارکت اجزای اساسی یه رابطه مؤثر بین دکتر و پرستاره. تعامل در این نوع رابطه حرفه ای فرآیندیه که به همکاران تو یه سلسله مراتب افقی اجازه میده که به صورت فردی و گروهی اراده کردن کنن. رابطه با همکاران حرفه ای در گروه پزشکی باید طوری برنامه ریزی شه که هدف اصلی طب که شامل سلامت و مراقبت از بیماره رو تأمین کنه و این وسط رابطه بین پزشکان و پرستاران اهمیتی خاص داره.

 

 

 

تعاملات بین دکتر و پرستار به ارتقای یافته ها در کارکرد پزشکان و پرستاران همراه با بهبود سریع در وضعیت بیماران منجر می شه. از جمله نتیجه های مثبت روی بیماران میشه به ارتقای رضایت مریض، افزایش باخبر شدن از مسایل و مشکلات مریض، ارتقای مراقبت از مریض، کاهش طول زمان بستری در بیمارستان و کاهش خطاهای درمانی و کاهش هزینه های درمانی اشاره کرد، در حالی که نتیجه های مثبت این رابطه واسه پرستاران و پزشکان شامل افزایش بهره وری و رضایت شغلی، کاهش استرس و فرسودگی شغلی، ارتقای به درد بخور بودن، بهبود رابطه در بین ارائه دهندگان مراقبت، افزایش حس مشارکت و همکاری در تیم درمانی، افزایش مهارت، علم و نگاه و افزایش درک و آگاهی پزشکان از نقش پرستارانه.

 

 

● نقش متفاوت؛ درک متفاوت

تحقیقات نشون میده که اندازه رابطه بین تیم درمانی قابل توجه نیس و یا به طور ثابت و پایداری ادامه پیدا نمی کنه. پزشکان و پرستاران به دلیل نقش حرفه ای متفاوت، درک متفاوتی از نیازای مریض داشته که دلیل می شه هریک اهداف مراقبتی جداگونه ای رو واسه مریض برنامه ریزی کنن، در حالی که وجود رابطه درست میان پزشکان و پرستاران به تقویت برنامه ریزی براساس اهداف مشترک منجر می شه. هم اینکه تحقیقات نشون میده که همکاری و مشارکت پرستاران در تصمیم گیریای درمانی کمه.

 

مشارکت کم در اراده کردن، دلیل از دست دادن ارزش فردی، احساس زیر دست بودن، کاهش اعتماد به نفس، کاهش رضایت شغلی، یأس و ناامیدی، ناراحتی و عصبانیت، دلسردی و نداشتن انگیزه می شه. این در حالیه که مشارکت در تصمیم گیریا تاثیر خوبی مانند افزایش اعتماد به نفس، اراده کردن بهتر، تقویت احترام انسانی و جایگاه اجتماعی، ایجاد انگیزه و علاقه مشترک، تحریک کارکنان به قبول مسوولیت و بهبود روحیه افراد واسه کار گروهی، ایجاد نگاه مثبت نسبت به سازمان و افزایش تعهد فرد به سازمان رو به دنبال داره.

 

 

 

آگاهی، تجربه، تعامل، نوع حرفه و محیط از جمله عواملی هستن که روی رابطه بین دکتر و پرستار اثر میذاره؛ چون که معمولا علم پزشکان و پرستاران از پروتکلا و اصول مربوط به علم رابطه کمه ودر هر دو حرفه افراد با تجربه کاری بیشتر مهارت ارتباطی بهتری دارن.

 

هم اینکه رابطه در کلینیکا بهتر از بخش هاس که شاید به دلیل تعریف واضحی از نقشای حرفه ای در این مراکز باشه و یافته ها نشون میده که در بخشای ایشون ژه و اتاقای عمل که کار تیمی حیاتیه، کیفیت این نوع رابطه پیشرفت پیدا کرده. از سویی رابطه خوب دکتر و پرستار به عنوان یه شاخص اساسی بیمارستانای پرجاذبه و پرطرفدار شناخته شده و در این بیمارستانا بیماران یافته های بهتری رو در طول روند درمانی به دست آوردن و اندازه مرگ و میر در این نوع مراکز پایین تر گزارش شده.

 

هر چند همکاری به عنوان یه عنصر اساسی کیفیت مراقبتای بهداشتی شناخته شده، در بیشتر سازمانای بهداشتی درمانی این معنی عادی نیس. این موضوع می تونه بخشی به دلیل مشکلاتی باشه که هنوز در اکثریت متفاوتی از مراکز درمانی هست. مشکلات ارتباطی دکتر و پرستار معمولاً به دلیل سوء تفاهم در نقشا، فرق در قدرت، موقعیت و احترام، احساسات متفاوت در تصمیم گیریا و استقلال حرفه ایه. علاوه بر این، بعضی فکر می کنن که از دست دادن مشارکت در بیشتر موارد به دلیل از دست دادن مهارتای ربط داره.

 

 

تعامل موفقیت آمیز پرورش دهنده کیفیت، رضایت و ارتقای بهره وری ارائه دهندگان و گیرندگان مراقبتای بهداشتی درمانیه، پس مدیران ارشد در سازمانای بهداشتی درمانی باید از پیشرفت ارتباطی عالی بین دکتر و پرستار و مهم تر ایجاد محیطی که این نوع ارتباطات حیاتی رو حفظ کرده و پرورش بده، پشتیبانی کنن.

 

 

به طور کامل مشخصه که تعامل مثبت دکتر و پرستار می تونه به عنوان استانداردی واسه محلای کاری بهداشتی درمانی قرار گیرد. پیشرفت این تعامل نیاز به تغییر در روشای سنتی داشته و بهبود این روابط دیدگاه های نوین و راهکارهای موثری رو دور و بر مسایل اخلاقی در دنیا بر انگیختهه.

 

 

 

   نویسنده: محبوبه کریمی، کارشناس ارشد پرستاری

دفتر امور پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران

جمع آوری و تنظیم:گروه سلامت آکا ایران

.

منبع :